در روايات آمده: عابدى از بنى اسرائيل كه در پناه كوهى به عبادت اشتغال داشت، در عالم خواب ديد، به او گفته شد: "برو نزد فلان كفش دوز، و از او تقاضا كن تا برايت دعا كند".عابد وقتى بيدار شد، به جستجو پرداخت، و آن كفش دوز را پيدا كرد، و به حضور او رفت و از او پرسيد: "كار تو چيست؟"او گفت: "من روزها روزه مى گيرم، كفش دوزى مى كنم، و مزدى كه به دست مى آورم، قسمتى از آن را به تهيدستان، صدقه مى دهم، قسمت ديگر را، صرف معاش اهل و عيال خود مى نمايم."عابد گفت: "اين روش، روش خوبى است، ولى ارزش فراغت و تنهائى براى عبادت خدا را ندارد."به محل عبادت خود بازگشت، هنگام خواب، خوابيد و براى بار دوّم در خواب ديد، به او گفته شد: برو نزد كفش دوز و به او بگو اين چهره درخشان تو از چيست؟عابد وقتى بيدار شد و نزد كفش دوز رفت و پرسيد: "به چه علّت داراى اين گونه چهره نورانى شده اى؟!"كفش دوز گفت: "هيچ انسانى را نديدم مگر اينكه تصوّر كردم، او نجات مى يابد و من هلاك مى شوم."عابد به راز و رمز كمال و برترى كفّاش پى برد، و آن در يك كلمه خلاصه مى شد كه او "از خود راضى" نيست و غرور ندارد